سخنه

( سخنة ) سخنة. [ س َ / س ُ / س ِ ن َ / س َ خ َ ن َ ] ( ع اِ ) تب یا گرمی یا زیادت گرمی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( اقرب الموارد ). || سُخْنةالعین؛ گرمی چشم و آن عبارت از غم و حزن است. ( منتهی الارب ). خلاف قرةالعین که مراد از شادی و سرور است. ( آنندراج ).
سخنه. [ س ُ ن َ ] ( اِخ ) شهرکی است در بیابان شام بین تدمر و عرض و ارک و قومی از عرب دراین مکان سکونت دارند. و حد آن ارک و عرض است. ( معجم البلدان ). در شام بشمال شرقی تدمر است. ( دمشقی ).

شهرکی است در بیابان شام بین تدمر و عرض و ارک و قومی از عرب در این مکان سکونت دارند.

💡 سرآمد کنون کار بیداد و داد سخنهات برمن مکن نیزیاد

💡 هر چند که بسیار و دراز است سخنهات چون خوب و خوش است آن نه دراز است نه بسیار

💡 وگر به لب شکری بی‌مزه است شکر تو چو بی‌مزه است سخنهات همچو آب چهی

💡 ای حجت بنشسته به یمگان و سخنهات در جان و دل ناصبیان گشته چو پیکان

💡 ای حجت بسیار سخن، دفتر پیش آر وز نوک قلم در سخنهات فروبار