رامپوری

رامپوری. ( ص نسبی ) منسوب به رامپور که نام شهر و چند قصبه در هندوستان است.
رامپوری. ( اِخ ) محمد غیاث الدین بن جلال الدین رامپوری ( مصطفی آبادی ) از مردم مصطفی آباد ایالت اگره و اود هند و مؤلف فرهنگ غیاث اللغات. رجوع به غیاث اللغات و محمدبن جلال الدین در همین لغت نامه شود.
رامپوری. ( اِخ ) محمد معروف به نجم الغنی از فضلای نامی هند بود و کتاب معروف «نهج الادب » در دستور زبان فارسی بپارسی، نوشته اوست. ( تاریخ تألیف و چاپ اول کتاب 1919 م. است ). و رجوع به سبک شناسی ج 3 ص 140 شود.
رامپوری. ( اِخ ) وجاهت حسین عندلیب شادانی رامپوری. مؤلف فرهنگ فارسی «نقش بدیع» که در 1342 هَ. ق. در لاهور بچاپ رسیده است. ( از مقدمه فرهنگ معین ص 43 ).

وجاهت حسین عندلیب شادانی رامپوری

💡 غیاث الدین رامپوری، تگین را به معنای پهلوان دانسته و در پاورقی تکین هم آن را نام عمومی ترکان که در ترکیب اسماء به فتح اول می‌آید، عنوان کرده‌است. دهخدا هم تگین را واژه ای ترکی و به معنای خوش‌ترکیب و زیباشکل دانسته و گفته‌است از القاب امرای ترک، همچون البتکین و سبکتکین، بوده‌است. هم چنین وی آتش، حوض و خرد را از معانی آن ذکر کرده‌است.