دراز زبان

دراززبان. [ دِ زَ ] ( ص مرکب ) زبان دراز. آنکه زبانی دراز و طویل دارد. || سخن آرا و نطاق. ( ناظم الاطباء ). || آنکه به صراحت هرچه خواهد بگوید و از کس نهراسد. گستاخ در گفتار. ( یادداشت مرحوم دهخدا ): اگر خواهی دراززبان باشی کوتاه دست باش. ( منسوب به انوشروان از قابوسنامه ). || معربد و شورانگیز. ( ناظم الاطباء ): سلیطة؛ زن دراززبان. ( از مهذب الاسماء ) ( زمخشری ). سَلَطانَة، سِلِطانَة و سِلقَة؛ زن دراززبان. سَلعَف و سَلعَفَة و سَلفَع و سَلفَعَة؛ زن دراززبان بی باک شوخ روی. ( منتهی الارب ). سَلاطة؛ دراززبان گردیدن. ( از منتهی الارب ).

زبان دراز

💡 برآمد برین روزگاری دراز زبان بر دلم هیچ نگشاد راز

💡 و استاد ابوعلی را کنیزکی بود نام وی فیروز و دوست داشتی او را بحکم آنک خدمت او بسیار کرده بود، روزی استاد گفت فیروز مرا رنجه میدارد و بر من دراز زبانی میکند، ابوالحسن قاری گفت باین کنیزک چرا رنجه میداری این پیر را گفت زیرا که او را دوست دارم.

💡 بلبل شود دراز زبان در نوای شوق چون گوش خویش پهن کند گل ز شاخسار

💡 شد ز خط خال او دراز زبان این گره را ببین که رشته شده است

💡 بجز از آتش دراز زبان بجز از خامه زبان کوتاه