خوشدم

خوشدم. [ خوَش ْ / خُش ْ دَ ] ( ص مرکب ) خوش نفس. نوشین دم. ( ناظم الاطباء ). || خوشگوی. خوش نغمه:
شود به بستان دستان زن و سرودسرای
بعشق بر گل خوشبوی بلبل خوشدم.سوزنی.ز آتش خورشید شد نافه شب نیم سوخت
قوت از آن یافت روز خوشدم از آن شد بهار.خاقانی.اختران عود شب آرند و بر آتش فکنند
خوش بسوزند و صبا خوشدم از آنجا بینند.خاقانی.پردل چو جوز هندی و مغزش همه خرد
خوشدم چو مشک چینی و حرفش همه کلام.خاقانی.|| هوای صاف. هوای لطیف. ( ناظم الاطباء ).

خوش نفس نوشین دم

💡 سوسن خوشدم چگونه لال شد باده زبان نرگس بی می چرا سرمست و مخمور آمدست

💡 اینجا سخن لطیف تر آیداز آنکه مشک خوشدم تر است اینجا از تبت و خطا

💡 نفسی باد صبا گر به سر کوش وزد خوشدمان خوش‌تر از انفاس مسیحا بینند