خوش مشرب

خوش مشرب. [ خوَش ْ / خُش ْ م َ رَ ]( ص مرکب ) آنکه حسن معاشرت دارد. خوش معاشرت. خوش صحبت و رفتار. خوش نشست و برخاست. || کسی را گویند که مذاق صوفیه داشته باشد و در شریعت طرف احتیاط را ملحوظ ندارد. ( از لغت محلی شوشتر نسخه خطی ).

آنکه حس معاشرت دارد خوش معاشرت

💡 دل خوش مشرب من صلح کل کرده است با عالم که آب صاف با هر شیشه‌ای یکرنگ می‌گردد

💡 دل خوش مشرب آسوده است از گرد کدورتها که ممکن نیست دریا روی از سیلاب گرداند

💡 میسر نیست از رندان خوش مشرب شود زاهد زمین شور کی از تربیت قابل تواند شد؟

💡 شوم با خار و گل یکرنگ ناسازی نمی دانم درین گلزار چون شبنم دل خوش مشربی دارم

💡 محمد مهاجری پس از دیدار با داوری اردکانی او را «بسیار اخلاقی، خوش مشرب، پرحوصله، متواضع، دور از تظاهر، عاطفی، خوش حافظه» توصیف کرده است.