خنده گه

خنده گه. [ خ َ دَ / دِ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) خنده گاه. جای خنده. لب و دهان:
صبح چون خنده گه دوست شده ست آتش سر
آتش سرد بعنبر مگر آمیخته اند.خاقانی.

خنده گاه جای خنده

💡 گاه اندر خنده گه در گریه بود این نبود از کسب او این هدیه بود

💡 نشان آنکه رهش زد پریوشی اینست که خنده گه بگه و گریه دم به دم دارد

💡 خیال بود مرا کز تو برخورم شبها زنیم خنده گهی بر خیال باطل دل

💡 صبح چون خنده گه دوست شده است آتش سرد آتش سرد به عنبر مگر آمیخته‌اند

💡 جمالم بود رشک زهره و ماه و لیکن از برای خنده گه گاه