تیزگوش

تیزگوش. ( ص مرکب ) آنکه اندک آوازی را می شنود و دریافت می کند. ( ناظم الاطباء ). دارای گوشی سخت شنوا که زود شنود. که آواز آهسته شنود:
برآمد یکی گرد و برشد خروش
همه کر شدی مردم تیزگوش.
( شاهنامه فردوسی چ بروخیم ج 8 ص 2424 ).
سخت پای و ضخم ران و راست دست و گردسم
تیزگوش وپهن پشت و نرم چرم و خردموی.منوچهری.گورجست و گاوپشت و گرگ ساق و گرگ روی
تیزگوش و رنگ چشم و شیردست و پیل پای.منوچهری.تیزگوشی پهن پشتی ابلقی
گردسمی خردمویی فربهی.منوچهری.

آنکه اندک آوازی را می شنود و دریافت می کند دارای گوشی سخت شنوا که زود شنود

💡 تو تیزگوش تری از همه که هر نفست ز غیب می‌رسد از انبیا سلام علیک

💡 و آن دگر بس تیزگوش و سخت کر گنج و در وی نیست یک جو سنگ زر

💡 برآمد یکی ابر و برشد خروش همی کر شد مردم تیزگوش

💡 من ز نعره کر شدم او بی‌خبر تیزگوشان زین سمر هستند کر

💡 از خلق ز راه تیزگوشی نرهی وز خود ز سر سخن‌فروشی نرهی

💡 پس گستهم اشکش تیزگوش که با زور و دل بود و با مغز و هوش