بلند گفتن

بلند گفتن. [ ب ُ ل َ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) به جهر سخن گفتن. مقابل آهسته گفتن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ): ودر نماز «بسم اﷲ» بلند گویند. ( کتاب النقض ص 463 ).
- به بانگ بلند گفتن؛ به صدای بلند سخن گفتن. به جهر آواز دادن:
سرم خوشست و به بانگ بلند می گویم
که من نسیم حیات از پیاله می جویم.حافظ.

به جهر سخن گفتن. مقابل آهسته گفتن.

💡 سبب این بلند گفتن من دولت توست فکرت من نیست

💡 7 و 8 - بلند گفتن تلبيه در حين محرم شدن، و هروله و دويدن در سعى بين صفا و مروهبر زنان لازم نيست.