کلمهی «گیسوی شمع» یک تعبیر و تشبیه شاعرانه است که در ادبیات فارسی به کار رفته است. این عبارت شعلهی شمع را با گیسو یا موی بلند و نرم انسان مقایسه میکند و جلوهای زیبا و شاعرانه ایجاد میکند. شاعران با این تشبیه میخواهند نرمی، لطافت و حرکت شعلهی شمع را با زیبایی و انحنای موهای گیسوگون بیان کنند. گیسوی شمع تصویری ذهنی ایجاد میکند که در آن شعلهی آتش به مانند رشتههای گیسوی فردی نرم و روان دیده میشود. این نوع تشبیه در اشعار عاشقانه و غنایی بیشتر دیده میشود و به زیبایی بصری و حسی اثر میافزاید. عبارت گیسوی شمع علاوه بر جنبه بصری، حس گرما و لطافت شعله را نیز منتقل میکند و تصویر شاعرانه را تقویت میکند. در ادبیات کلاسیک فارسی، چنین تشبیههایی برای ایجاد جلوههای هنری و ملموس کردن عناصر طبیعی رایج بوده است.
گیسوی شمع
لغت نامه دهخدا
گیسوی شمع. [ سو ی ِ ش َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از شعله شمع باشد. ( از بهار عجم ):
گیسوی شمع چو آتش نفسان شانه زدند
سکه سوختگی بر پر پروانه زدند.گنجی جربادقانی ( از بهار عجم ).
فرهنگ فارسی
کنایه از شعله شمع باشد
