گیسوی

گیسوی. ( اِ ) گیسو. رجوع به گیسو و گیس شود. || در نزد صوفیه طریق طلب را گویند به عالم هویت که حبل المتین عبارت از آن است. ( یادداشت به خط مؤلف ).

( اسم ) ۱- موی بلند سر که از پشت گردن تجاوز کند جمع: گیسوان گیسوها: شیادی گیسوان بافت بصورت علویان... ۲- موی بلند سر زنان ( اختصاصا ): برخساره چون روز و گیسو چو شب همی در ببارید گفتی ز لب. ( شا. لغ. ) ۳- طریق طلب را گویند بعالم هویت حبل المتین ( لغ.: گیسوی ) یا گیسوان. ۱- جمع گیسو. ۲ - یا گیسوان دیده. مژگان چشم. یا گیسوی چنگ. تارهای چنگ: گیسوی چنگ ببرید بمرگ می ناب تا حریفان همه خون از مژه بگشایند ( حافظ.۱۳۷ ) یا گیسوی شمع. شعل. شمع. یا گیسوی کفش. آن مقداراز بند کفش و جز آن که بر پا قرار گیرد و برزمین ساید یا گیسوی مشکین. ۱- گیسوی سیاه مشکی. ۲- گیسوی حضرت رسول ص. که سیاه بود و آنرا از دو طرف شانه و آویزان میفرمود.
گیسو. یا در نزد صوفیه طریق طلب را گویند به عالم هویت که حبل المتین عبارت از آن است.

💡 چون صید حرم بودم، آزاد زهر قیدی؛ دردام کشید آذر گیسوی کسی ما را

💡 هر شب زخم گیسوی تو نافه بچینم هر روز ززلفین تو عنبر بفشانم

💡 هر شبی کز خم گیسوی توام یاد آید در خیالم گذرد خواب پریشان همه شب

💡 اف‌کا گیسوی برنیکه یک ستاره است که در صورت فلکی گیسوی برنیکه قرار دارد.

💡 تا شود آگه ز حال زار دل، باد صبا موبه‌مو گردش در آن گیسوی پرچین کرد و رفت