گل گیوه

گل گیوه. [ گ ِ ل ِ وَ / وِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) گلی است سفید که گیوه مستعمل را پس از شستن باآن سفید کند. گلی است سپیدرنگ که چمچم، یعنی گیوه را چون شوخگن شود بدان سپید کنند. ( یادداشت مؤلف ).

گلیست سفید که گیوه مستعمل را پس از شستن با آب سفید کند.

💡 در منطقهٔ هورامان صنایع دستی همچون ارغوان‌بافی، مرس‌بافی، تولید لباس‌های کُردی، سفال‌گری و ساخت زیورآلات کُردی رواج دارد. همچنین شهر نودشه در شهرستان پاوه به عنوان شهر ملی گیوه ایران ثبت شده است.

💡 محمود ملاقاسمی، محمدمهدی یعقوبی، ناصر گیوه‌چی، جهانبخت توفیق، فردین، عباس زندی، غلامرضا تختی و احمد وفادار. سرپرست تیم محمود معروف خانی و داور بین‌المللی مهدی نیک خو.

💡 این منطقه نیز همانند بسیاری از مناطق کشور ایران، یک لیست بلند و بالا از صنایع دستی و سوغات خاص و ارزشمند را دارد. از صنایع دستی رفسنجان به طور کلی می‌توان قلم‌زنی روی مس، قلاب بافی، قالی بافی، گلیم بافی، جاجیم بافی، مس‌گری، سفالگری، خراطی، گیوه‌دوزی و پته دوزی را نام برد.

💡 صنایع دستی در گذشته رواج گستردهای در این منطقه داشته‌است که قلم‌زنی بر روی مس، قالی باقی، گلیم‌باقی، جاجیم‌بافی، سفال‌گری، مسگری، گیوه‌دوزی، خراطی، پته‌دوزی، قلاب‌بافی، از جمله صنایع دستی بوده‌اند.

💡 پوشاک مردم منطقه اغلب همان است که خود می‌توانسته‌اند درست کنند، مثلاً از پشم گوسفندان جوراب، پاتاوه، گیوه، دستکش، پیراهن، کلاه، جلیقه، شلوار و شال می‌بافند. گستردنی‌های آن‌ها از پلاس و گلیم است که از کُرک بز و پشم گوسفندان به دست می‌آمد. گرچه در زندگی امروزه اثری از این وسایل قدیمی نیست.

💡 در کارگاه‌های ورشوسازی بازار کهنه دزفول ابزار چای‌خوری و سینی و آتشدان ساخته می‌شود. نمدمالی، خراطی، کپوبافی و گیوه دوزی نیز از دیگر صنایع دستی این شهر به‌شمار می‌آیند.