ذو کاهل

ذوکاهل. [ هَِ ] ( ع ص مرکب ) شدیدالکاهل. بلند جانب. صاحب قوّت و شوکت. || مرد خشمناک. || مرد گشن جوشان تیزشهوت.

شدید الکاهل. بلند جانب.

💡 نامه در رخنه دیوار نسیان مانده ای است از غبار کاهلی بال و پر ما در قفس

💡 غیرت مردانه من بر نتابد کاهلی کارفرما گشت هر کاری به من فرموده شد

💡 تمیز از سایه ممکن نیست فرق دود بردارد به روی شعله‌ گر پاشی غبار کاهل ما را

💡 تا می نگویی آنکه خداوند کاهلست کان کاهلی که نز پی کارست عار نیست

💡 باغ حاجت نیست هم در کوی خود بین کاهل دل خاک گشتند اول و آنگه گل و ریحان شدند

💡 مکار همچو خران تخم کاهلی اینجا که مرد کاری باشد در آن جهان کاری