لغت نامه دهخدا
چاشنی خور. [ خوَرْ / خُرْ] ( نف مرکب ) چاشنی خورنده. و رجوع بچاشنی خوار شود.
چاشنی خور
فرهنگ عمید
کسی که یک بار مزۀ چیزی را چشیده و از آن لذت برده و بازهم در آروزی آن است، چاشتهخور، چشته خور.
فرهنگ فارسی
چاشنی خورنده.
جمله سازی با چاشنی خور
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در خور خوانش ندیده چاشنی این جهان در تنور مطبخش بسته دوتا نان فطیر
💡 نور خور بی خور ای پسر نبود چاشنی از شکر جدا نشود
