لغت نامه دهخدا
( پناه آباد ) پناه آباد. [ پ َ ] ( اِ ) نام سکه ای که رئیس ایل جوانشیر در پناه آباد ( یعنی قلعه شوشی ) ضرب کرد و به اسم پناه آبادی و سپس پناه آباد و پناه بادو پناباد مشهور شد و آن از نقره است و نیم قران یعنی ده شاهی ارزش دارد. رجوع به ابراهیم خلیل خان شود.