نیمه کوری مطلق

«نیمه‌کوری مطلق» یا «absolute hemianopia» در پزشکی به وضعیتی گفته می‌شود که در آن فرد نیمی از میدان دید خود را به‌طور کامل از دست می‌دهد و قادر به دیدن هیچ چیزی در آن نیمه نیست. این اختلال معمولاً ناشی از آسیب به بخش خاصی از مغز، به ویژه لوب اکسیپیتال یا مسیرهای بینایی است که اطلاعات نوری را از چشم‌ها به مغز منتقل می‌کنند. نیمه‌کوری مطلق می‌تواند در نیمه چپ یا راست میدان دید رخ دهد و بسته به محل آسیب، یکی از چشم‌ها یا هر دو چشم درگیر شوند. این وضعیت باعث می‌شود فرد متوجه اشیاء، افراد یا حرکات در نیمه کور خود نشود و نیازمند مراقبت و تطبیق محیطی باشد. دلایل شایع آن شامل سکته مغزی، تومورهای مغزی، آسیب‌های تروماتیک و اختلالات عروقی می‌شود. تشخیص نیمه‌کوری مطلق معمولاً با آزمون میدان دید و بررسی‌های تصویربرداری مغزی انجام می‌شود. درمان مستقیم برای بازگرداندن بینایی محدود است و بیشتر بر مدیریت علت زمینه‌ای و آموزش فرد برای جبران نقص بینایی تمرکز دارد. این وضعیت تأثیر قابل توجهی بر زندگی روزمره و فعالیت‌های مستقل بیمار دارد. به طور کلی، «نیمه‌کوری مطلق» به از دست رفتن کامل دید در نیمه‌ای از میدان دید گفته می‌شود که به دلیل آسیب عصبی مغز یا مسیرهای بینایی ایجاد شده است.