لغت نامه دهخدا
نوای زند. [ ن َ ی ِ زَ ] ( اِخ ) منت علی بیگ شیرازی، متخلص به نوا. از شاعران قرن سیزدهم هجری است. رجوع به فرهنگ سخنوران ص 616 شود.
نوای زند. [ ن َ ی ِ زَ ] ( اِخ ) منت علی بیگ شیرازی، متخلص به نوا. از شاعران قرن سیزدهم هجری است. رجوع به فرهنگ سخنوران ص 616 شود.
منت علی بیگ شیرازی متخلص به نوا از شاعران قرن سیزدهم است.
💡 مطرب عشاق ساز ما نواخت گه نوای زیر و گه بم می زند
💡 به داغ عشق تو حافظ چو بلبل سحری زند به روز و شبان خون فشان نوای فراق
💡 بهار شد هله ساری زند نوای طرب برقص قمری بر سرو کبک در کهسار
💡 نوای پا زند و زند کشند از حنجره چون مقربان قمریان ز میمنه میسره
💡 نوای چنگ بدانسان زند صلای صبوح که پیر صومعه راه در مغان گیرد