مهربان سوز

مهربان سوز. [ م ِ ] ( نف مرکب ) سوزنده عاشق. که موجب سوز و گداز عاشق شود. که محب را به سوز و گداز افکند:
هریک از چهره عالم افروزی
مهرسازی و مهربان سوزی.نظامی.

سوزنده عاشق که موجب سوز و گداز عاشق شود.

💡 وگر سوزیم در عالم کسی دلسوز ما نبود ز بس کز مهربانان رفت سوز مهربانی‌ها

💡 گفت: پدرم علاقه زيادى به من دارد، مرا دوست مى دارد و پدرى است مهربان، مگر مىشود پدرى دل سوز و مهربان فرزند خود را بدون گناه بكشد؟!

💡 ز سوز دل نفسی پیش کس نیارم زد که یار همنفسی مهربان نمی یابم