ملیح گوی

ملیح گوی. [ م َ ] ( نف مرکب ) آنکه گفتار وی مطبوع و خوش آیند باشد. ( ناظم الاطباء ).

آنکه گفتار وی مطبوع و خوش آیند باشد.

💡 غفر الله نزاری که زمیدان جهان گوی برده ست به چوگان سخن های ملیح

💡 رسدت که گوی خوبی ببری ز جمله خوبان که تو آن مه ملیحی که به حسن بی مثالی

💡 در فیلم ملکه مارگو (سال ۱۹۹۴ میلادی) با اینکه تقریباً چهل ساله بود، چنان جوان و ملیح جلوه کرد که گویی گذشت زمان بر او کوچکترین تأثیری نگذاشته‌است. نقش شخصیت متناقض و پر از ظرافت مارگو را با آن همه روابط پیچیده با برادران، شوهر و محبوبش، جز آجانی بازیگر دیگری نمی‌توانست بر پرده به تصویر بکشد و برای همین فیلم برنده جایزه بهترین بازیگری سزار شد.