بازدانگان

بازدانگان. [ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) ج ِ بازدانه. عریان البذور. گیاهانی که تخمک و دانه هایشان برهنه است، یعنی در تخمدان یا برون بری ( پوش میوه حاصل از جدار تخمدان در رسیدن، مثل پوست گندم ) قرار ندارد. مانند کاج و سرو و امثال آنها. ( اندام شناسی پارسا ص 119 فهرست ). بازدانگان حدفاصل بین نهاندانگان و نهانزادان میباشند. ( گیاه شناسی ثابتی ص 296 و 417 ).

دسته ای از گیاهان دانه دار با برگ های سوزنی که دانۀ آن ها بر روی فلس هایی تشکیل می شود، عریان البذور.

( اسم ) راسته ای از گیاهان که میو. آنها پس از رسیدن شکفته شود و دان. آنها آزاد گردد. این شاخه از گیاهان شامل تیره هایی از گیاهان مانند کاجها و سروها و صنوبرها میباشد عریان البذور.

از قدیمی ترین درختان امروزی بر روی کره زمین هستند. بر خلاف دیگر گیاهان بدون گل، بازدانگان دارای دانه هستند. از جمله فراوان ترین گونه ها گروه کاجها هستند که دانه های خود را داخل مخروط کاج تولید می کنند. بازدانه ها همچنین شامل سرخسهای نخلی، درخت معبد و یک نوع گیاه عجیب صحرایی به نام ول ویچیا هستند. بازدانه ها همچنین از گیاهان همیشه سبز هستند که برگ ریزان ندارند. همچنین توانایی رویش در مناطق سرد و معتدل را دارند.
ریشه و ساقه و برگ حقیقی دارند. برگ های ان ها سوزنی شکل است و به آنها گیاهان همیشه سبز میگویند «  زیرا برگ سوزنی داشته و اب خود را از دست نمیدهند».
علت نامگذاری این گروه به این دلیل است که دانه بر خلاف نهان دانگان در محوطه های بسته قرار ندارند بلکه میوه ها حول محوری جمع شده و مخروط را می سازند به همین دلیل به بازدانگان مخروط دار نیز می گویند مخروط شامل چند پولک می باشد که به طور منظم یک محور قرار دارند و پولکا برگهای تغییر شکل یافته هستند در واقع هر یک از پولک های مخلوط که حاوی یک دانه است در حکم میوه می باشد
درخت کاج از نظر ساختمان تشریحی ریشه و ساقه شبیه گیاهان دو لپه می باشد شاخه های کاج بر دو نوع شاخه های بلند به وسیله برگهای فلس مانند ای قهوه ای رنگ پوشیده شده بر روی فرعی کوچکی را که همان شاخه های کوتاه هستند به وجود آوردند شاخه های کوچک دارای برگهای سوزنی شکل هستند که بر حسب گونه کاج ابتدای هر دو سه چهار یا پنج برگ با هم به وسیله غلاف پوشیده می شود

💡 قارچ‌ها از شاخه گلومرومیکوتا بودند، گروهی که احتمالاً برای نخستین بار ۱ میلیارد سال پیش ظاهر شدند و هنوز هم امروزه با همه گروه‌های اصلی گیاهان زمینی از بریوفیت‌ها تا پتریدوفیت‌ها، بازدانگان و نهان‌دانگان و با بیش از ۸۰ درصد گیاهان آوندی، پیوندهای میکوریزی آربوسکولار را تشکیل می‌دهند.

💡 آرایه‌شناسان بذرهای اولیه «حقیقی» را از بخش فوقانی دوونین توصیف کرده‌اند که احتمالاً به نمایش اولین تابش تکاملی واقعی آنها تبدیل شده‌است. با این تابش، تکامل اندازه، شکل، پراکندگی بذر و سرانجام تابش بازدانگان و گیاهان گل‌دار و تک‌لپه‌ای‌ها و دولپه‌ای‌ها به وجود آمد. گیاهان بذری به‌تدریج به یکی از عناصر اصلی تقریباً همه زیست‌بوم‌ها تبدیل شدند.

💡 این مدل بذر اساساً با همه بازدانگان (به معنای واقعی کلمه: "دانه‌های برهنه") مشترک است، که بیشتر آن‌ها دانه‌های خود را در یک مخروط چوبی یا ارل گوشتی (مانند سرخدار) می‌پوشانند، اما هیچ کدام به طور کامل دانه‌های خود را در بر نمی‌گیرند. نهان‌دانگان ("دانه‌های رگ") تنها گروهی هستند که دانه را به طور کامل در برچه محصور می‌کنند.

💡 گرچه اکثریت منقارسران امروزی شکارچی و طعمه‌خوار هستند اما درازبالان اولیه احتمالاً پیش از تکامل دیگر حشرات نقش مهمی در گرده‌افشانی بازدانگان منقرض ایفا کرده‌اند. چون تعداد این حشرات کم است هنوز از بروز آنها در ایران خبری نیست.