مردم امیز

( مردم آمیز ) مردم آمیز. [ م َ دُ ] ( نف مرکب ) خلیق متواضع. ( آنندراج ). مردم جوش. که با خلایق بجوشد و خوشرفتاری و معاشرت کند. مقابل مردم گریز:
چون به ریش آمد و به لعنت شد
مردم آمیز و صلح جوی بود.سعدی.

( مردم آمیز ) ۱. [مجاز] خوش خو و با ادب.
۲. [قدیمی] آن که با مردم آمیزش و معاشرت کند.

( مردم آمیز ) ( صفت ) آنکه با مردم آمیزش کند بسیار معاشرت: چون بریش آمدو بلعنت شد ( امرد ) مردم آمیز و مهر جوی بود. ( گلستان )

مردم آمیز
{sociable} [روان شناسی] فردی که قادر است هم نشینی و دوستی و روابط اجتماعی آرام و پایداری با هم نوعان خود داشته باشد متـ. جامعه پذیر

💡 کجا این مردم آمیزی پری راست پری را هرگز آدم میتوان کرد

💡 چون به ریش آمد و به لعنت شد مردم آمیز و مهرجوی بود