محمد شریف رازی

[ویکی شیعه] شیخ محمد شریف رازی (۱۳۴۰ق/۱۳۰۱ش- ۱۳۷۹ش/۱۴۲۱ق)، از علمای شیعه در قرن چهاردهم و پانزدهم قمری. او نزد امام خمینی، سید شهاب الدین مرعشی نجفی و سید محمد رضا گلپایگانی شاگردی کرد. از وی آثاری نیز بر جا مانده است که گنجینه دانشمندان مشهورترین آنها است. وی علاوه بر فعالیت های علمی، فعالیت های سیاسی نیز داشت و به دلیل فعالیت برای برپایی حکومت اسلامی، از سوی رژیم پهلوی زندانی و تبعید شد.
شریف رازی در ماه رمضان سال ۱۳۴۰ق (۱۳۰۱ش) در ری زاده شد. تا سیزده سالگی نزد پدرش ملاعلیجان- که از ذاکرین اهل بیت(ع) بود- پرورش یافت و در کنار آن، تحصیلات جدید را تا حدود متوسطه ادامه داد. شریف رازی در سال ۱۳۵۳ق پدرش را از دست داد و از همان زمان بر اثر فشار زندگی و محرومیت هایی که به سبب فوت پدر برای وی و خانواده اش به وجود آمده بود، همراه تحصیل، به کار و فعالیت برای امرار معاش پرداخت. در هفده سالگی، با تشویق و ترغیب شیخ محمد تقی بافقی ـ که در آن زمان به صورت تبعیدی در شهر ری زندگی می کرد ـ به قم مهاجرت نمود. در آن زمان با وجود استبداد و خفقان رضاخانی، وی به تحصیل علوم دینی پرداخت و مقدمات و ادبیات را از اساتید آن زمان حوزه، مانند ادیب تهرانی فرا گرفت.
شیخ محمدشریف رازی، در شب سوم شعبان ۱۴۱۶ق (۱۳۷۴ش) سکته کرد و سرانجام، در ۲۵ فروردین ۱۳۷۹ش مصادف با شب تاسوعا ۱۴۲۱ق در ۷۹ سالگی درگذشت. و در قبرستان شیخان قم مدفون شد.