غم اشیان

( غم آشیان ) غم آشیان. [ غ َ ] ( اِ مرکب ) غمخانه. آشیان غم. مجازاً بمعنی دنیا:
دشمن بغلط گفت که من فلسفیم
ایزد داند که آنچه او گفت نیم
لیکن چو درین غم آشیان آمده ام
آخر کم از آنکه من بدانم که کیم.( منسوب به خیام ).و در غم آشیان دنیا این چه سرور و ارتیاح است. ( جهانگشای جوینی ).

( غم آشیان ) ۱. آشیان غم، غم خانه.
۲. [مجاز] دنیا.

( غم آشیان ) ( اسم ) ۱ - غم خانه آشیان اندوه ۲ - دنیا جهان.

💡 هرجا گلی است بهر «نظیری » طربگهی است کی بلبلان مست غم آشیان خورند

💡 افتادگان کوی ترا با وطن چه کار مرغی که جان دهد چه غم آشیان خورد

💡 چون سوختی بر آتش غم آشیان دل بازی بده به حلقهٔ زلفش نشیمنی

💡 ناله‌، بس مرغ سحر در غم آشیان زد آشیان سوخته بین مشعله در جهان زد

💡 در وداع آخرین عیش کرد ای جغد غم آشیان یک بار بر دیوار این ویرانه ساز