سنگ حمام

سنگ حمام در متون کهن فارسی به نوعی سنگ گفته می‌شود که در محیط یا دیگ‌های حمام شکل می‌گرفت و تصور می‌کردند دارای خواص درمانی خاصی است. در متون کهن از این سنگ با عنوان «حجرالحمام» یاد شده و برای آن کارکردهای درمانی در طب سنتی گزارش گردیده است، به‌ویژه در ارتباط با التیام برخی بیماری‌های پوستی مانند زخم‌ها و عفونت‌های جلدی. باور عمومی در طب سنتی این بود که این سنگ دارای خاصیت دارویی است و می‌تواند در بهبود برخی بیماری‌های سخت مانند سرطان‌های پوستی یا التهابات شدید مؤثر باشد. با گذشت زمان و پیشرفت دانش پزشکی، این باورها جنبه علمی خود را از دست داده و بیشتر به عنوان بخشی از تاریخ طب سنتی مطرح شده‌اند. در کاربرد امروزی زبان فارسی، اصطلاح سنگ حمام معنای متفاوتی پیدا کرده و بیشتر به انواع سنگ‌های طبیعی و مقاوم مانند مرمر، گرانیت یا سنگ‌های تزئینی گفته می‌شود که در ساخت حمام و سرویس‌های بهداشتی به کار می‌روند. این سنگ‌ها به دلیل مقاومت در برابر رطوبت و دوام بالا، برای کف و دیوار حمام مناسب هستند. همچنین در معماری جدید، از سنگ آستانه به عنوان بخشی از سنگ حمام یاد می‌شود که در قسمت پایینی درب نصب شده و مانع نفوذ آب به بیرون می‌گردد. انتخاب نوع سنگ حمام در طراحی داخلی ساختمان‌ها اهمیت زیادی دارد، زیرا علاوه بر کارکرد فنی، نقش زیبایی‌شناختی نیز ایفا می‌کند.