زبان دراز شدن

زبان دراز شدن. [ زَ دِ ش ُ دَ ] ( مص مرکب ) گستاخ شدن. خارج شدن از حد ادب:
شمع سحرگهی اگر لاف ز عارض تو زد
خصم زبان دراز شد خنجر آبدار کو.حافظ.

گستاخ شدن خارج شدن از حد ادب

💡 هشام، از ديپلمات ترين و با سياست ترين رجال (البته تواءم با شيطنت ) بنى اميه بوداو مردى بخيل و حسود و تندخو و قسى القلب و بى رحم و زبان دراز بود.(246)

💡 نزاریا به شکایت زبان دراز مکن ترا کسی به چه موجب چه کار می‌پرسد

💡 چون شمع پیش مردم راز درون مکن فاش دیدی که سر بریدن مزد زبان درازی است

💡 -هارپاگون: زبان درازی می‌کنی؟ چنان بزنم توی گوشت که زبانت ببرد! (دستش را بلند می‌کند که به او سیلی بزند) گفتم گورت را گم کن.

💡 زین سان که زبان دراز کردست امشب می‌بینم سر به باد بر خواهد داد

💡 کوته شود فسانه دور و دراز خصم در عرصه‌ای که تیغ تو گردد زبان دراز