دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] کثرت مطبوعات از شهریور ۱۳۲۰ تا کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ که پر هیجان ترین دوره آزادی نسبی برای مطبوعات ایران قبل از انقلاب بود و کاهش قدرت رژیم و فضای باز سیاسی امکان افشاگری را فراهم ساخت به گونه ای که انتشار بیش از هزار روزنامه و مجله (حزبی، دولتی، و....) معضلی در برابر رژیم شد؛ اما پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، و برقراری دولت نظامی تمام روزنامه ها توقیف و تعطیل شدند. و تعداد نشریات دولتی برخاسته از طبقهٔ مرفه و وابسته افزوده شد، سانسور مطبوعات بعد از کودتای ۲۸ مرداد قریب ده سال منحصراً با فرمانداری نظامی یا سازمان امنیت بود. در سال ۱۳۵۶ با اعلام فضای باز سیاسی، دوران تازه ای در حیات مطبوعات ایران آغاز گردید و در اواسط سال ۱۳۵۷ سانسور به کلی برداشته شد.
با سقوط رضاشاه در شهریور ۱۳۲۰ و اشغال ایران توسط متفقین و دخالت های دولت های خارجی در امور ایران، رشد گروه ها و جریان های صنفی و سیاسی، نابسامانی در شهرها و روستاها، کمبود شدید ارزاق عمومی و ملی شدن صنعت نفت، درگیری های سیاسی و رقابت دولت های خارجی و متنفذین محلی و غیر محلی به صحنه مطبوعات کشیده شد. کثرت مطبوعات این عصر که پر هیجان ترین دوره آزادی نسبی برای مطبوعات ایران قبل از انقلاب بود و کاهش قدرت رژیم و فضای باز سیاسی امکان افشاگری را فراهم ساخت به گونه ای که انتشار بیش از هزار روزنامه و مجله (حزبی، دولتی، و....) معضلی در برابر رژیم شد، بویژه دوران مصدق که دوران آزادی مطلق در تاریخ مطبوعات بود؛ امّا متاسفانه جز عده ای، اغلب روزنامه نگاران این دوره به جای بیان مشکلات اساسی جامعه، به رواج خشونت، بی بندوباری، افترا و هتاکی در جهت عقیده خود یا گروه شان پرداخته یا برای جیب پر کردن یا بقای رژیم کوشیدند. برخی هم روزنامه نگاری را نردبان ترقی، به مقام وزارت و... قرار دادند. افرادی نیز چون دکتر فاطمی و کریم پور شیرازی جان بر سر قلم گذاشتند. تعداد نشریات دولتی به مدیریت از فرنگ برگشته ها، به ۱۲۹ عنوان رشد یافت.
