دیگ پز

دیگ پز. [ پ َ ] ( نف مرکب ) آشپز. خوالیگر. طباخ. مطبخی. خوراک پز. پزنده. باورچی. قدار:
شتربان و فراش با دیگ پز
نبودند جز پیشکار علی.ناصرخسرو.مجلسش را میوه کش باشد جمال موصلی
مطبخش را دیگ پز باشد اثیر مطبخی.انوری.دیگ پز باید که هرچه شور و ناخوش طعم بود به آب چغندر خوش گرداند وهرچه تیز و تلخ باشد بسرکه خوش گرداند. ( از رساله طبی کهن ) ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

آشپز.

💡 زین بیابان بسی ترا بهتر خانه و آب سرد و دیگ کبر

💡 ز بس خیزد از جان گردان خروش فتد دیگ آشوب محشر ز جوش

💡 دور از آن دریای رحمت مؤمنان چون میان دیگ صحرا ماهیان

💡 در دیگ جفا و محنتم گر بپزد از سر تا پای جملگی جوش شوم

💡 چو سر سینه را گربه از دیگ برد چه سود ار عجوزه کند سینه خرد

💡 با همه کم فرصتی دیگ املها پخته‌ایم برق هوشی‌کوکه برداربم سرپوش شرار