درگه نشین
لغت نامه دهخدا
درگه نشین. [ دَ گ َه ْ ن ِ ] ( نف مرکب ) درگه نشیننده. نشیننده درگاه. مقیم حضرت. ساکن در خانه:
که درگه نشینان شه را تمام
کفایت شد آن نزل در صبح و شام.نظامی.
فرهنگ فارسی
درگه نشیننده نشیننده درگاه مقیم حضرت ساکن در خانه
جمله سازی با درگه نشین
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 ای خاک نشین درگه قدر تو ماه دست هوس از دامن وصلت کوتاه
💡 فروغی از ستم مهوشان به درگه عشق چرا خموش نشینی که جای فریاد است
💡 هر درگه نشین در آن دوران، باید با دقت و هوشمندی بسیار زیادی در کنار پادشاه حضور مییافت تا بتواند از جایگاه خود دفاع کند.
💡 آن درگه نشین با وفاداری تمام در کنار سلطنت ایستاد و از تمامی سیاستهای حکومتی در برابر تهدیدات خارجی و داخلی دفاع کرد.
💡 حضور در حلقه درگه نشین نیازمند دانش بسیار زیاد، آداب معاشرت دقیق و همچنین نزدیکی بسیار زیاد با اطرافیان و مقامات درباری بود.