درگه نشین

درگه نشین. [ دَ گ َه ْ ن ِ ] ( نف مرکب ) درگه نشیننده. نشیننده درگاه. مقیم حضرت. ساکن در خانه:
که درگه نشینان شه را تمام
کفایت شد آن نزل در صبح و شام.نظامی.

درگه نشیننده نشیننده درگاه مقیم حضرت ساکن در خانه

💡 ای خاک نشین درگه قدر تو ماه دست هوس از دامن وصلت کوتاه

💡 فروغی از ستم مهوشان به درگه عشق چرا خموش نشینی که جای فریاد است