لغت نامه دهخدا
درگه پرست. [ دَ گ َه ْ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) درگه پرستنده. پرستنده درگه. خادم و بنده و ملازم درگاه:
همی گردد در این شاهانه بستان
بکام خویش با درگه پرستان.( ویس و رامین ).
درگه پرست
فرهنگ فارسی
درگه پرستنده پرستنده درگه
جمله سازی با درگه پرست
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 از ظلم غلط پرستی خود بر درگه حق، به داد رفتم
