داد دل ستاندن

داد دل ستاندن. [ دِ دِ س ِ دَ ] ( مص مرکب ) بواقعی گرفتن حق خود. گرفتن حق خود بواقعی از کسی یا چیزی. انتصاف. داد ستدن. رجوع به داد ستدن شود:
برسم فریدون و آیین کی
ستانیم داد دل از رود و می.نظامی.

بواقعی گرفتن حق خود

💡 داد دل بیچاره‌ام امروز ندادی دردا که مرا کار به فردای تو افتاد

💡 از خنده گر نداد شکیب دل آن پری اهلی ز گریه داد دل آن ناشکیب داد

💡 گو نسیم صبح از خاک درش بویی دهد بو که بستانم دمی داد دل رنجور ازو

💡 از آن خط معنبر هر سر مویی زبانی شد صلای خوان وصلش داد دل‌های پریشان را

💡 جور تو خوش تر ز داد نزد دلی کو دل است گر به جفا جان دهیم، داد دل ما مده