تصور تام

[ویکی فقه] تصور تام یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای تصورِ دربردارنده همه ذاتیات معرَّف است.
تصور تام، تصوری است که همه ذاتیات یک چیز را دربر داشته باشد، به نحوی که صورت ذهنی آن چیز، بی هیچ کم و کاستی مطابق صورت خارجی اش باشد. تصور ناقص، تصوری است که مشتمل بر همه ذاتیات معرَّف نباشد. در تصورات غیر بدیهی، تصور تام از راه تعریف به «حد تام» محقق می شود؛ مانند تعریف انسان به حیوان ناطق که در بر دارنده همه ذاتیات آن است. تصور تام، بالذات، سبب معرفت حقیقت و شناختِ کنه یک چیز می شود و بالعرض، سبب جدایی و تمییز آن از اغیار نیز می شود، ولی تصور ناقص فقط باعث تمییز آن از غیر خود می شود.
دیدگاه خواجه طوسی
خواجه نصیرالدین طوسی می گوید که مبادی تصورات مکتسب، تصورات بَیِّنِ غیر مکتسب است… و رسیدن از تصورات بَیِّنِ به تصورات اکتسابی از طریق انتقال است و این انتقال به یکی از صورت های ذیل امکان پذیر است: ۱. انتقال از محمولات ذاتیِ مقوِّمِ موضوع، که در ذهن برای ماهیات موضوعات به منزله علل اند به موضوعات؛ ۲. انتقال از محمولات عرضی ذاتی، که به مثابه معلولات ذهنی اند، یا غیر ذاتی به معروضات؛ ۳. انتقال از علل ذاتی در خارج به معلولات؛ ۴. انتقال از معلولات ذاتی در خارج به علل؛ ۵. انتقال از یک شبیه به شبیه دیگر؛ ۶. انتقال از یک مقابل به مقابل دیگر. بعضی از این انتقالات، مفید تصوری حقیقی و تام است، و آن عبارت است از: انتقال از ذاتیات مقوِّم به موضوعات یا از علل ذاتی به معلولات. بعضی نیز مفید تصوری ناقص است که شبیه تصوری تام یا غیر شبیه آن است و آن باقی اقسام انتقالات است بر حسب مراتب. انتقال از اعراض ذاتی به معروضات و از معلولات به علل، کامل ترین انتقال و انتقال از شبیه به شبیه و از مقابل به مقابل، که تعریفات مثالی است، ناقص ترین نوع انتقال است.
مستندات مقاله
در تنظیم این مقاله از منابع ذیل استفاده شده است: • شیرازی، قطب الدین، درة التاج (منطق).• خواجه نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، اساس الاقتباس.
...

💡 تیت احتمال می‌دهد که فیتزجرالد تکنیک روایتی گتسبی بزرگ را از جوزف کنراد آموخته باشد. چارلز مارلو،[bi] ملوان انگلیسی، راوی رمان‌های کنراد همچون لرد جیم[bj] و دل تاریکی است. او در دل تاریکی «واسطه‌ای برای بیان داستان» و بخشی از موضوع آن است و کاراوی نیز کارکردی مشابه در گتسبی بزرگ دارد. کاراوی در آغاز رمان می‌گوید «عادت کرده‌ام که قضاوت‌هایم را توی دلم نگه دارم» اما در ادامه اشاره می‌کند که «بردباری‌اش» نیز حدی دارد. توصیف‌های کاراوی از خود و خانواده‌اش در سطرهای نخست گتسبی بزرگ نشان می‌دهد که از لحاظ طبقهٔ اجتماعی و ثروت در حدواندازهٔ بیوکنن‌ها اما پایبند به اصول اخلاقی غرب میانه است. کاراوی تلاش می‌کند تا رواداری خویش را حفظ کند اما روایتش در دو فصل پایانی رمان، پس از تأثیر مستقیم داستان بر وی جانبدارانه می‌شود و به ارزیابی شخصیت‌ها می‌پردازد. انتخابی راوی گتسبی بزرگ را به‌مانند «شاهین ترازویی» تصور می‌کند که در یک کفه‌اش دیزی و تام و در کفهٔ دیگر گتسبی قرار دارد اما در جایی از رمان «شاهین ترازو را به نفع گتسبی می‌چرخاند.»

💡 داستان گذشته و منشأ گرین ارو در این مجموعه کمی نسبت به قبل متفاوت است. در این توالی، قرار بود که اولیور کویین در طی مدت زمانی‌که یک مهمانی برای یک کشتی نفتی برگزار کرده، به درون آب انداخته شود. اما درنهایت این مهمانی توسط دزدان دریایی خراب شد. اولیور که خیلی به خودش مغرور بود، تصور می‌کرد که می‌تواند این دزدان دریایی را متوقف کند به همین دلیل به سمت اسیر کننده‌ها تیری پرتاب کرد؛ با وجود اینکه بهترین دوستش یعنی تامی مرلین از او خواهش کرد که این کار را انجام ندهد. بااین‌حال، او در پرتاب این تیر اشتباه کرد و باعث شد تا جایی که آن‌ها روی آن مهمانی گرفته بودند، منفجر شود. همین اتفاق ظاهراً باعث شد تا مرلین کشته شود و اولیور هم به درون آب افتاد. او بالاخره به یک ساحل رسید، آن هم تنها با یک کمان.