تب افروز

تب افروز. [ ت َ اَ ] ( ن مف مرکب ) کسی که تب داشته باشد. ( بهار عجم ) ( آنندراج ). تب افروخته. کسی که از تب افروخته شده باشد:
سراغ شعله از خاکستر ما چند پرسیدن
تب افروزان زخود رفتند و برجا ماند بسترها.میرزا بیدل ( از بهار عجم ).|| ( نف مرکب ) که تب را مشتعل سازد.

کسی که تب داشته باشد. تب افروخته کسیکه از تب افروخته شده باشد

💡 بالاگنج افروز، روستایی است از توابع بخش بابل‌کنار شهرستان بابل در استان مازندران ایران.

💡 هجر تو نصیبم ای دل افروز مباد در جان من، این آتش جانسوز مباد

💡 این روستا در دهستان گنج افروز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳٬۷۷۳ نفر (۹۸۹خانوار) بوده است.

💡 ای مه بار گه افروز که هر صبح کند آفتابت ز کمال ادب از دور سجود

💡 رخسار دل افروز چو خورشید برافروز صبح آمد و دیگر اثر از مرغ شبی نیست

💡 به گرد خویش خواهم گشتن امروز که می گردم به گرد آن دل افروز