بیخ ور

بیخ ور. [ وَ ] ( ص مرکب ) صاحب ریشه قوی. بیخ آور. ( یادداشت بخط مؤلف ). ریشه دار. که بیخ محکم و فراوان دارد. رجوع به بیخ آور شود.

صاحب ریش. قوی ٠ بیخ آور ٠ ریشه دار ٠ که بیخ محکم و فراوان دارد ٠

💡 من و تو هر دو فضولی شدیم و چرخ از بیخ بکندمان و سزاوار بود و اندر خور

💡 شراب وصلت اندر ده که جام هجر نوشیدم درخت دوستی بنشان که بیخ صبر برکندم

💡 به حفرهٔ بینی در قدیم اندرون بینی، بُن بینی و بیخ بینی نیز گفته می‌شد.

💡 برکنم از زمین دل بیخ امل به بیل غم خار اجل ز راه جان برنکنم، دریغ من

💡 بن هر بیخ و گیاهی خورد از رزق الهی همه وسواس و عقیله دل بیمار تو دارد