بی گذشتی

بی گذشتی. [ گ ُ ذَ ] ( حامص مرکب ) عمل بی گذشت. بی اغماضی.

عمل بی گذشت. بی اغماضی.

💡 اکنون به جوی اوست روان آب عاشقی آن روز شد که آب گذشتی به جوی ما

💡 چو زین‌ها گذشتی‌ سبب‌ها ست راست نگه کن که اصل سبب‌ها کجاست

💡 گه خزیدی با ابوبکری به غار گه گذشتی با علی از هفت و چار

💡 چو از نصیب گذشتی روا بود که دلت حدیث دلبر و دعوی زلف و خال کند

💡 چون گذشتی از خود آنگه کل شوی جان ببخشی آن زمان تو کل شوی