ان کاو

( آن کاو ) آن کس که او.

💡 سر برآورد از گریبان جهان چون آفتاب یوسف حسنش از آن کاو را جهان پیراهنت

💡 کشد زاقبال آن کاو کشد ز مهر تو سر زند ز ادبار آن‌کاو زند زکین تو دم

💡 بیدار دل آن کاو که بیاد تو کند خواب ما چشم بغوغای رقیب از چه گشودیم

💡 در دهر هر آن کاو حَشَر آرد به‌ خلافت اِدْبار و بلا بر تن و جانش حَشَر آرد

💡 ولیک آن کاو به زندان خفته باشد اگر بیدار گردد در زیان‌ست

💡 گویم آخر نان این قوم ازکجاگردد روان گوید آن کاو داد دندان‌، نان همو اعطاکند