لغت نامه دهخدا
امانت کار. [ اَ ن َ ] ( ص مرکب ) عامل و گماشته از جانب دیگری. ( ناظم الاطباء ). آنکه شغل او نگاه داشتن امانت است. ( فرهنگ فارسی معین ). || امین. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به امانت شود.
امانت کار. [ اَ ن َ ] ( ص مرکب ) عامل و گماشته از جانب دیگری. ( ناظم الاطباء ). آنکه شغل او نگاه داشتن امانت است. ( فرهنگ فارسی معین ). || امین. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به امانت شود.
(صفت ) ۱ - آنکه شغل او نگاهداشتن امانت است. ۲ - امین عامل امین.
💡 در سال ۱۳۴۵ هجری خورشیدی مسابقه طرح یک نمادِ شناسایی ایران میان معماران ایرانی با عنوان مسابقه طرح ساختمان شهیاد آریامهر توسط شورای مرکزی جشنهای ۲۵۰۰ ساله گذاشته شد و در پایان طرح حسین امانت، بیست و چهار ساله و دانشآموخته دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران برنده و برای ساخت برگزیده شد. عملیات ساخت برج شهیاد در یازدهم آبان ۱۳۴۸ هجری خورشیدی آغاز گردید و پس از بیست و هشت ماه کار، در ۲۴ مهرماه ۱۳۵۰ با نام برج شهیاد به بهرهبرداری رسید.
💡 به گفته حسین امانت، تهیهٔ سنگهای این برج به دلیل پیچیدگی در نوع انحنای پایههای برج، کار سخت و پیچیده ای بود و برای رفع این مشکل به «غفار داورپناه»، پدر سنگبری نوین ایران و صاحب کارخانه سنگبری «ساخارا»، روی آورد و توسط غفار، با قنبر رحیمی آشنا گشت تا بهترین و مرغوبترین سنگ ها را از دل معادن سنگ انتخاب کنند. نصب سنگهای برج نیز به عهدهٔ «محمد علی قدسی»، صاحب کارخانههای سنگبری «اتفاق» و «اتفاق نو»، گذاشته شد.