ام غیار

ام غیار.[ اُم ْ م ِ ] ( ع اِ مرکب ) قضا و قدر. ( از المرصع ).

💡 در گردن سپهر کند جاه تو کمند بر دوش روزگار نهد عدل تو غیار

💡 مرغ دلم کرده‌ای خوش ای دلارام رام ربوده‌ئی دل ز من گشته با غیار یار

💡 از ثابت و سیار کند میخ سرانجام یکران ترا چرخ در آهنگ غیار است

💡 بکان کسب که زاید بنام بذل درم بشان نصب که دوزد بدوش عزل غیار

💡 سودای کفر و دین ز خیالم نمی رود تا دیده ام دمیده برویش خط غیار

💡 ای مرد فلک حشمت و فرزانهٔ مکرم وی پیر جوان دولت مردانهٔ غیار