الم و اشاره

الم و اشاره. [ اِ م ُ اِ رَ / رِ ] ( اِ مرکب، از اتباع ) بمعنی ایماء و اشاره: با الم و اشاره به او فهمانید. با الم و اشاره به یکدیگر حالی کردند. ( یادداشت مؤلف ).

💡 غم و سوز و درد و انده الم و گزند و زاری تب و تاب و حسرتم را بشنو تمام و برکن

💡 بودم چو رشحه دلی غمین، الم و فراق تو در کمین نشوی به درد و الم قرین، گر از این الم برهانیم

💡 ایمن اندر الم و داغ امان تو که جست؟ ایمنی بر سر آن داغ و الم ریخته اند؟

💡 جهان و کار جهان ریسمان پرگرهی است که یک گره الم و دیگری دوا بسته

💡 رسته از جبر و ستم غصه و بیداد همه کنده کوه الم و داد چو فرهاد همه!

💡 بیدل الم و عیش خیالات تعین تا چشم‌گشایی ‌که ‌گذشته‌ست و بسی نیست