لغت نامه دهخدا
( آبله گون ) آبله گون. [ ب ِ ل َ /ل ِ ] ( ص مرکب ) چون آبله، و در بیت ذیل:
دوش که این گِردگَرد گنبد مینا
آبله گون شد چو چهر من ز ثریا.قاآنی.ظاهراً غلط آمده است، چه گون در آخر کلمه چنانکه گونه به معنی رنگ و لون و فام و نیز مانند و شبه و سان و روش می آید و بس و بمعنی دارا و دارنده در جایی دیده نشده است.