اب بقا

( آب بقا ) آب بقا. [ ب ِ ب َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آب زندگانی.

( آب بقا ) (بِ بَ ) [ فا - ع. ] (اِمر. ) آب حیات.

( آب بقا ) آب حیات
آب زندگانی

💡 جعد زلفین سمن سای تو در دور قمر خضر وقت است که بر آب بقا بنشیند

💡 پیش از ممات هرکه فنا کرد نفس را بعد از حیات مشربش آب بقا بود

💡 بوسه لب تشنه در دور لب نوخط او در سیاهی چشمه آب بقا گم کرده ای است

💡 خصم تو که تلخ است برو شربت هستی از آب بقا یافته خاصیّت سم را

💡 بادا زنَمِ آب بقا خرّم و سرسبز ذات تو که این تازه ثمر را شجر آمد