فلقه

( فلقة ) فلقة. [ف َ ق َ ] ( ع اِ ) پاره چیزی. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || یک نیمه کاسه. || سختی و بلا. ( منتهی الارب ). داهیة. ( اقرب الموارد ).
فلقة. [ ف َ ق َ ] ( ع اِ ) داغ که زیر گوش شتر نمایند. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || لپه. ( یادداشت مؤلف ).

(فَ قَ یا ق ) [ ع. فلقة ] (اِ. ) نیمة چیزی که از هم شکافته باشند.

نصف چیزی، نیمه چیزی که ازهم شکافته وجداشده باشد، لپه
( اسم ) ۱ - نصف شئ شکافته ۲ - پاره چیزی قطعه جمع: فلق.

فلقة
نیمة چیزی که از هم شکافته باشند.

💡 3... اخذ يوم حنين حجرا فسمعنا للحجر تسبيحا و تقديسا. ثمقال للحجر: انفلق. فانفلق ثلاث فلق نسمعلكل فلقه منها تسبيحا لايسمع للاخرى.(304)