روم ایلی. ( اِخ ) نام «روم » زمانی به سرزمینهایی گفته می شد که تحت تصرف امپراطوری روم شرقی بود و بخصوص به اناطولی اطلاق می شد ولی پس از ظهور دولت عثمانی قسمت بزرگی ازآناطولی به تصرف ترکان درآمد و جزء کشورهای اسلامی محسوب می شد. عثمانیان ممالکی را که از اروپا به دست آورده بودند به نام «روم ایلی » نامیدند بیان مفهوم روم ایلی و تعریف حدود آن به طور کامل دشوار است زیرا حدود آن با توسعه ممالک عثمانی تغییر می یافت، همین قدر می توان گفت که روم ایلی علاوه بر داشتن مفهوم عام مذکور، مفهومی خاص نیز دارد: کشورهای افلاق، بغدان، بلغارستان، صربستان، بوسنه، هرسک، قره طاق، آرنائودلق ( آلبانی ) موره و نظایر آنها که در تصرف عثمانیان بودند نام خاصی داشتند، و نام روم ایلی بطور تخصیص به نواحیی گفته می شد که بیرون از کشورهای مذکور بودند یعنی تراکیه قدیم و مقدونیه و تسالیه و قسمت بری یونان ( جز شبه جزیره موره )، و گاه تنها به تراکیه و مقدونیه یعنی ولایتهای ادرنه و سلانیک و نواحی مناستر و اسکوب اطلاق می شد. یونانیان به قسمت بری زمین خود ( جز موره ) روم ایلی می گفتند. کنگره برلین با توجه به معنی خاص روم ایلی به ایالت متشکل از سنجاقهای فلیبه و اسلیمیه نام روم ایلی شرقی داده است. جغرافی دانان نام روم ایلی را بسیار استعمال نمی کنند و به اروپای عثمانی عنوان شبه جزیره بالکان می دهند که بنا به معنی عام شبه جزیره بالکان و بنا به معنی خاص تراکیه، مقدونیه، ادرنه، سلانیک و مناستر است. ( فرهنگ فارسی معین ).
نام (( روم ) ) زمانی بسرزمینهای گفته میشد که تحت تصرف امپراتوری روم شرقی بود و بخصوص به آناطولی اطلاق میشد ولی پس از ظهور دولت عثمانی قسمت بزرگی از آناطولی بتصرف ترکان در آمد و جزو کشور های اسلامی محسوب میشد. عثمانیان ممالکی را که از اروپا بدست آورده بودند بنام (( روم ایلی ) ) نامیدند. بیان مفهوم روم ایلی و تعریف حدود آن بطور کامل دشوار است زیرا حدود آن با توسعه ممالک عثمانی تغییر میافت همین قدر میتوان گفت که روم ایلی علاوه بر داشتن مفهوم عام مذکور مفهومی خاص نیز دارد. کشور های افلاق بغدان بلغارستان صربستان بوسنه هرسک قره طاق آرنائدلق ( آلبانی ) موره و نظایر آنها که در تصرف عثمانیان بودند نام خاصی داشتند و نام روم ایلی بطور تخصیص بنواحیی گفته میشود که بیرون از کشور های مذکور بودند یعنی تراکیه قدیم و مقدونیه و تسالیه و قسمت بری یونان ( جز شبه جزیره موره ) و گاه تنها به ترکیه و مقدونیه یعنی ولایتهای ادرنه و سلانیک و نواحی مناسترواسکوب اطلاق میشد. یونانیان به قسمت بری زمین خود ( جز موره ) روم ایلی میگفتند. کنگره برلین با توجه بمعنی خاص روم ایلی به ایالت متشکل از سنجاقهای فلیبه و اسلیمیه نام روم ایلی شرقی داده است. جغرافی دانان نام روم ایلی را بسیار استعمال نمیکنند و به اروپای عثمانی عنوان شبه جزیره بالکان میدهند که بنا بمعنی عام شبه جزیره بالکان و بنا بمعنی خاص تراکیه مقدونیه ادرنه سلانیک و مناسب تر است. ( از قاموس الاعلام ترکی ).
نام روم زمانی به سرزمینهایی گفته می شد که تحت تصرف امپراتوری روم شرقی بود و بخصوص به آناطولی اطلاق می شد ولی پس از ظهور دولت عثمانی قسمت بزرگی از آناطولی به تصرف ترکان در آمد و جزئ کشورهای اسلامی محسوب می شد.
روم ایلی به معنی «سرزمین روم» نامی ترکی از قرن پانزدهم میلادی به بعد در اشاره به متصرفات امپراتوری عثمانی بود که در نواحی جنوبی بالکان با عنوان ( به انگلیسی: Eastern Rumelia ) یا «روم شرقی» از آن یاد می کردند. این منطقه یکی از ولایتهای امپراتوری عثمانی بود. این نام در زبان های بوسنیایی، صربی و مقدونی به صورت روملیا ( Rumelija )، در زبان آلبانیایی به صورت روملی ( Rumeli )، در زبان بلغاری به صورت رومِلیا و در زبان یونانی به صورت رومِلی به کار می رفت. در ترکیهٔ امروز، کلمهٔ تراکیا در اشاره به بخش اروپاییِ ترکیه، جایگزین روم ایلی شده است. کاربرد کلمهٔ روم ایلی منحصر به زمینه های تاریخی و جنبه های فرهنگیِ جمعیت های ترک زبان بالکان شده است.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بدین صورت، توپخانه عثمانی در قسمت چپ بیکار و بیفایده ماند و سواران روم ایلی که به فرماندهی حسن پاشا در چپ بودند، از فشار حمله سواران ایران تا پشت سپاه عثمانی، آنجا که شادی پاشا جای گرفته بود، عقب نشستند و حسن پاشا در حمله اول کشته شد.
💡 اگرچه پس از ضربهٔ ۱۸۹۷، جنبش ضد استبدادی ترکهای جوان در عثمانی تا دو سه سال مانده به اعلان حریت در ۱۹۰۸، در حال رکود بود، مرکز ثقل جنبش در داخل و تأثیر گروههای خارج از کشور در آن کم بود. در ۱۹۰۴ و سالهای پس از آن، تشکلهایی در میان دانشآموزان و دانشجویان مدارس عالی نظامی و غیرنظامی و روشنفکران در استانبول و شام و شهرهای روم ایلی به وجود آمد. در این میان، تشکیل «جمعیت حریت عثمانی» در سپتامبر ۱۹۰۶ در شهر بندری سلانیک با شرکت گروهی از افسران و کارمندان از اهمیت خاصی برخوردار است. همین جمعیت یک سال بعد با اعزام نمایندگانی به پاریس، با جمعیت ترقی و اتحاد عثمانی تماس گرفت و در نتیجه مذاکراتی که در پاریس و سلانیک صورت گرفت، آن دو جمعیت در سپتامبر ۱۹۰۷ متحد شدند و سازمان به وجود آمده از اتحاد آن دو، دارای دو مرکز داخلی و خارجی (در پاریس) شد. مرکز داخلی که در سلانیک مستقر بود استقلال نسبی داشت و با بخش ترکی روزنامهٔ «شورای امت»، که در پاریس منتشر میشد، همکاری میکرد. اهداف اصلی تعیین شده برای سازمان عبارت بود از: ۱) نجات وطن از وضع دشواری که گرفتارش شده بود؛ ۲) نجات ملت از ظلم و اسارت و تأمین زندگی شایسته برای آنان. رسیدن به این دو هدف، در گرو احیا و اجرای قانون اساسی بود. این سازمان نو، «ترقی و اتحاد عثمانی» نامیده شد. پس از اعلان مشروطیت بود که نام سازمان به «اتحاد و ترقی» تبدیل شد.
