تفاقر

لغت نامه دهخدا

تفاقر. [ ت َ ق ُ ] ( ع مص ) بهانه فقر و درویشی آوردن. || یکدیگر تفاخر کردن در فقر خویش. || زبون و پست نمودن خویشتن. ( ناظم الاطباء ).

فرهنگ فارسی

بهانه فقر و درویشی آوردن

جمله سازی با تفاقر

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 قال النبى صلّى اللّه عليه و آله: من تفاقر افتقر. تحفالعقول / 35

💡 در مباحث کلامی و اعتقادی، وجود تفاقر میان گروه‌های مختلف مذهبی بر سر مسائل بنیادی، همواره یکی از موضوعات بحث‌برانگیز در تاریخ تمدن اسلامی بوده است.

💡 تحلیل میزان تفاقر در نظرات سیاسی و اجتماعی میان اقشار مختلف جامعه، می‌تواند به سیاست‌گذاران کمک کند تا راهکارهای بهتری برای مدیریت اختلافات پیدا کنند.

💡 با وجود شباهت‌های ظاهری، نوعی از تفاقر در دیدگاه‌های هستی‌شناختی میان این دو مکتب فکری وجود دارد که از ریشه‌های متفاوت آن‌ها نشأت می‌گیرد.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران