بادشنام

بادشنام. [ دِ ] ( اِ مرکب ) بمعنی بادشفام است. ( برهان ) ( آنندراج ). بادشفام و بادژنام سرخی مفرط که از غلبه خون بر رخ و سایر اندام ظاهر شود و سرخ باد نیز گویند، و گفته اند که آن مقدمه جذام است و در اصل باددشنام و باددژنام بوده یعنی زشت نام چه دش و دژ بالضم در لغت فرس بمعنی زشت آمده و چون این باد به حسب نمود هم زشت است بدین نام موسوم شده،... و بادژفام و بادژوام نیز آمده یعنی باد زشت رنگ بواسطه سرخی تیره برنگ زشت سودائی و یک دال نیز حذف کرده اند و بادش و بادژ ( بضم دال و حذف نام ) نیز آمده. ( از فرهنگ رشیدی ). جذام باشد. ( غیاث ). سرخی ای است منکر که بر روی و اطراف پدید می آیدهمچون لون ابتداء جذام و در زمستان بسیار افتد بسبب آنکه بخار دموی اندر زیر پوست محتقن شود و باشد که ریش گردد. ( ذخیره خوارزمشاهی ). حُمْره زشتی شبیه بحمره ای که در ابتدای جذام پیدا آید بر روی و بر اطراف خاصه در زمستان و گاهی با ریشها باشد:
آنها که گرفتار ببادشنامند
گر رگ نزنند درخور دشنامند
مطبوخ هلیله بعد از این گر بخورند
در طور و طریق پخته کاران خامند.یوسفی طبیب ( از جهانگیری ) ( از رشیدی ).رجوع به بادژ، باددژفام، بادژفام، بادژبام، بادشفام، بادژکام، بادشوام، بادشم، بادشکام، بادژوام، بادژنام شود.

= باد * بادِ سرخ

💡 ((ابن حجر)) در پايان سخن چنين نتيجه مى گيرد: آنچه تاريخ گذشته به ما گوشزدمى كند اين است كه جزاى كس كه زهرا(ع ) را بيازارد، گرفتارى دنياست، و البته عذاباو در آخرت شديدتر خواهد بود)). ناسزا گفتن به حضرت صديقه سلام الله عليها،برابر است با دشنام به پيامبر اكرم (ص ) و اميرالمؤ منين (ع ) و در نتيجه مساوى است بادشنام به حضرت حق تبارك تعالى، چنان كهرسول خدا(ص ) درباره على (ع ) مى فرمايد:

💡 مستكبران معمولا و غالبا راه دوم را پيش مى گيرند. ديده مى شود با اين كه دردل و حتى گاهى به زبان براى اشخاص صالح و برجسته احترام قائلند باز نمىتوانند خشم خود را نسبت به حضورشان در صحنه و وجودشان در عالم واقع و ذكرخيرشان را در محافل و مجامع عمومى و خصوصى پنهان سازند. گاهى با اظهار تنفر و بادشنام و بدگويى و افترا يا نقل بهتان ديگران، و زمانى با عمليات خصمانه و توطئه، اين خشم و نفرت را به ظهور مى رسانند.