واژه «ابیون» در متون کهن فارسی و عربی دارای دو کاربرد کاملاً متفاوت است که یکی در حوزه لغوی و دیگری در حوزه تاریخی ـ دینی قرار میگیرد و هر دو معنا بسته به سیاق متن قابل استفاده هستند. در معنای نخست، «ابیون» شکل عربیشده واژهای است که به افیون یا تریاک اشاره دارد و در نوشتههای کهن ادبی گاهی برای بیان مادهای با خاصیت خوابآور و آرامکننده به کار رفته است. در این معنا، ابیون همان مادهای است که اثر بیحسی و خوابآوری دارد و در زبانهای مختلف با نامهایی مانند اپیون و هپیون نیز شناخته شده است. این کاربرد بیشتر در متون ادبی و توصیفی دیده میشود و معمولاً برای بیان حالت بیحسی، زوال هوشیاری یا تشبیهات شاعرانه به کار میرود.
در معنای دوم، «ابیون» به فرقهای مسیحی در سدههای نخست میلادی اشاره دارد که در تاریخ ادیان با نام Ebionites شناخته میشوند. این گروه در قرنهای دوم و سوم میلادی شکل گرفت و از مسیحیان یهودیتبار بودند که بخشی از باورهای یهودی خود را حفظ کرده و از جریان اصلی کلیسای مسیحی جدا شدند. پیروان این فرقه در تفسیر جایگاه عیسی مسیح با دیگر مسیحیان اختلاف داشتند و دیدگاه آنان بیشتر بر جنبه انسانی مسیح تأکید میکرد و نه الوهیت او. برخی از آنان همچنین نسبت به نقش پولس رسول موضع منفی داشتند و آموزههای او را مخالف شریعت موسی تلقی میکردند. در طول زمان، این گروه دچار انشعابهای فکری شد و برخی از آنان باورهای ترکیبی از اندیشههای گنوسی و مسیحی را پذیرفتند و به شکلهای مختلفی ادامه حیات دادند.
ابیون. [ اَ ] ( معرب، اِ ) افیون. اپیون. هپیون. مَهاتل. مَهاتُول. تریاک:
بریده هوش جهان هیبت تو چون ابیون.
رجوع به اپیون و هپیون شود.
= افیون
( اسم ) افیون اپیون هپیون مهاتل مهاتول تریاک.
ابیون ( به انگلیسی: Aboyne ) یک روستا در بریتانیا است که در آبردین شایر واقع شده است. ابیون ۲٬۲۰۲ نفر جمعیت دارد.
اِبیون (Ebionites)
(در عبری به معنی «فقیر») نامی برای عضو جمعیت مسیحیِ پای بند به بسیاری از عقاید یهودی خود، در قرن های ۲ و ۳م. گمان می رود این فرقه پس از آن که هادریانوس۱، امپراتور روم، با فرمانی در ۱۳۵م کلیسای قدیم اورشلیم را برچید شکل گرفته باشد گروهی از مسیحیان یهودی با عبور از رود اردن به پرایا۲ در اردن امروزی مهاجرت کردند و ارتباط خود را با بدنۀ اصلی کلیسای مسیح قطع کردند. نخست اعتقادنامۀ فَریسی محافظه کارانه ای داشتند، اما پس از قرن ۲م دسته ای از آن ها صاحب تلفیقی از عقاید گنوسی و مسیحی شدند. به گفتۀ ایرنایوس۳، روحانی و نویسندۀ مسیحی، اختلاف آن ها با مسیحیان خالص در این بود که الوهیت مسیح۴ را انکار می کردند و پولس رسول۵ را بدین سبب که دین مسیح را اولی بر شریعت موسی خوانده بود مرتد می شمردند. اوریگنس۶، نویسنده و متکلم مسیحی، ابیون ها را به دو دسته تقسیم کرد؛ آن هایی که به ولادت عیسی از مریم عذرا باور داشتند و آن ها که ناباور بودند. ابیون ها هر دو روز شنبه و یکشنبه را مقدس می دانستند و استقرار ملکوت مسیحایی در بیت المقدس (اورشلیم) را انتظار می کشیدند. گویا بازماندگان این فرقه تا قرن ۵م در فلسطین و سوریه حضور داشتند.