فراخ نعمت
متضادها
فقر، تنگدستی، سختی، محنت
لغت نامه دهخدا
فراخ نعمت. [ ف َ ن ِ م َ ] ( ص مرکب ) پرنعمت. جایی که در آن نعمت ها فراوان بود: آن شهری شد فراخ نعمت. ( مجمل التواریخ و القصص ). رجوع به فراخ روزی شود.
فرهنگ عمید
جایی که در آن نعمت فراوان باشد، پرنعمت.
فرهنگ فارسی
( صفت ) جایی که در آن انواع نعمتها به فراوانی بود پرنعمت.
جمله سازی با فراخ نعمت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 «تفلیس… شهری است فراخ نعمت و استوار و پر برکت و ارزان کالاست و نسبت به سایر بلاد مشابه از این حیث برتری دارد… مردم آنجا سالم و مهمان نوازند و به کسی که اندکی فهم یا بهرهای از ادب داشته باشد علاقه مندند…»
💡 او که از خانوادهای بسیار فراخ نعمت و متمول بود، همیشه سعی میکرد با بخشیدن بخشی از ثروتش به نیازمندان، به دیگران کمک و حمایت کند.
💡 در داستانهای قدیمی، پادشاهان فراخ نعمت و قدرتمندی تصویر میشدند که با عدالت و بخشش، شکوه و جلال مملکت خود را برای سالیان طولانی حفظ میکردند.
💡 زندگی در یک محیط فراخ نعمت و پُر از امکانات رفاهی، میتواند باعث شود که انسانها گاهی از ارزشهای معنوی و سادگی زندگی دور شوند.