لغت نامه دهخدا
علی کازرونی. [ ع َ ی ِ زِ ] ( اِخ ) ابن عباس بن حسین شیرازی کازرونی. مشهور به حاج مجتهد و متخلص به رحمت. شاعر بود و در ابتدای امر به نجف اشرف رفت و نزد آخوند خراسانی تلمذ کرد و به شیراز بازگشت و در هجدهم رجب سال 1343 هَ. ق. در این شهر درگذشت. او راست: 1- تقریرات اصول. 2- دیوان شعر، مشتمل بر اشعار عربی و فارسی که در سال 1336 هَ.ش. در نود صفحه در شیراز به چاپ رسید. 3- فوائد مشروطیت. ( از الذریعه ج 9 ص 743 از فارسنامه ناصری ).
علی کازرونی. [ ع َ ی ِ زِ ] ( اِخ ) ابن محمدبن محمودبن ابی العزبن احمدبن اسحاق بن ابراهیم کازرونی بغدادی شافعی. ملقب به ظهیرالدین. ریاضیدان و فقیه و مورخ و شاعر و لغوی و عالم به علم فرائض بود. تولد او در سال 611 هَ. ق. بوده است اما وفاتش را به اختلاف سال 697 هَ. ق. و در حدود سال 700 هَ. ق. وبعد از سال 700 هَ. ق. یاد کرده اند. او راست: 1- روضةالاریب فی التاریخ، در هفده کتاب. 2- السیرة النبویة. 3- کسرالحساب فی الحساب. 4- المنظومة الاسدیة فی اللغة. 5- النبراس المضی فی الفقه. ( از معجم المؤلفین از الدرر الکامنه ابن حجر ج 3 ص 119 و طبقات الشافعیه سبکی ج 6 ص 242 و کشف الظنون حاجی خلیفه ص 923 و ایضاح المکنون بغدادی ج 1 ص 328 و ج 2 ص 714 ).