طعنه گر

طعنه گر. [ طَ ن َ / ن ِ گ َ ] ( ص مرکب ) که پیشه اش عیبجوئی باشد. صاحب آنندراج این لفظ را بدون بیان معنی آن در فرهنگ خویش با بیت بدر چاچی شاهد استعمال آورده است:
صحن تو بادجلوه گر روضه هشت باب را
خلق تو باد طعنه گر بوی خوش بهار را.

که پیشهاش عیبجوئی باشد

💡 به رمحش طعنه گر شد موی بر تن به تیغش خنده می زد تیغ سوسن

💡 گرچه مردم در سر کوی وفا اینهم بس است طعنه گر بهر سگانت استخوانی مانده

💡 اهلی ز داغ عشق مرا طعنه گر زنی این داغ غم ز دست توهم بر جگر نهم

💡 به محتشم تو مزن طعنه گر ندارد هیچ اگرچه هیچ ندارد نه خود تو را دارد