لغت نامه دهخدا
طعنه زننده. [ طَ ن َ / ن ِ زَ ن َن ْ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) که طعنه زند. که ملامت کند: مِلْدَغ؛ طعنه زننده مردم را. ( منتهی الارب ).
طعنه زننده. [ طَ ن َ / ن ِ زَ ن َن ْ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) که طعنه زند. که ملامت کند: مِلْدَغ؛ طعنه زننده مردم را. ( منتهی الارب ).
که بیغاره راند که ملامت کند
💡 فرمود: فتنه گروهى كه شهادت به لا اله الا الله و اينكه منرسول خدا هستم مى دهند با اين حال مخالف سنت من و طعنه زننده در دين من هستند.