صماد

«صماد» جمع «صمد» است و به معنای موجودات یا چیزهایی است که دارای بی‌نیازی و کمال مطلق هستند. واژه «صمد» در قرآن کریم و متون دینی به معنای «بی‌نیاز مطلق» و «مستغنی» به کار رفته و صماد جمع آن است که همان مفهوم را به صورت جمعی منتقل می‌کند. همچنین «صمد» نام یکی از صفات خداوند است و به ذات بی‌نیاز و کامل پروردگار اشاره دارد. این واژه در کاربرد جمع، نماد چند موجود کامل و بی‌نیاز است و بار معنایی آن همچنان تأکید بر بی‌نیازی و کمال است. ریشه لغوی آن از «صمد» است و همان معنای کمال، استقلال و بی‌نیازی را حفظ می‌کند، اما در قالب جمع به کار می‌رود. مفهوم صماد در زبان عربی و فارسی کلاسیک اهمیت ویژه‌ای دارد و بیشتر در بحث‌های کلامی و دینی دیده می‌شود.