شه نیمروز

شه نیمروز. [ ش َ هَِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) شاه نیمروز. شاه سیستان. رجوع به شاه نیمروز شود. || کنایه از آفتاب. ( برهان ). رجوع به شاه نیمروز شود. || کنایه از دل آدمی که به عربی قلب گویند. ( از برهان ) ( از غیاث ). || ( اِخ ) کنایه از رستم بسبب آنکه سیستان را نیمروز خوانند. ( برهان ). || کنایه از حضرت آدم ( ع ) چه او تا نیمروز در بهشت بود. ( از برهان ) ( از غیاث ). || کنایه از حضرت محمد ( ص ) زیرا که تا نیمروز شفاعت امتان گناهکار خواهد کرد. ( از برهان ) ( از غیاث ).

شاه نیمروز شاه سیستان.

💡 نبشته شد این نامه دلفروز ز گرشاسب فرخ شه نیمروز

💡 به بالین آن هر دو بسته چو یوز خروشان و جوشان شه نیمروز

💡 چنین داد پاسخ شه نیمروز در شست کافی و زرد است روز

💡 در نفس آباد دم نیم‌سوز صدرنشین گشته شه نیمروز

💡 چو نیمی شد از روز گیتی فروز روان گشت از آنجا شه نیمروز